może, jak odetniesz ją od środków finansowych to jej się depresja cofnie

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl .

@hejtoanonim tylko i wyłącznie psycholog i psychiatra plus leki coś tu zadziałają. Nie wiem w jakim wieku macie dzieci i na ile byś sobie poradził sam ale kwestia ile ty jeszcze wytrzymasz namawiania jej i prób ratunku…paradoksalnie przysłowiowy kop w d⁎⁎ę potrafi otrząsnąć człowieka. Ciężka sytuacja ale nie niemożliwa do rozwiązania tylko musi być jakaś chęć z drugiej strony

@hejtoanonim 

Nie wiem co robić dalej

znaleźć dobrego prawnika od rozwodów i powtórzyć jemu to, co tu napisałeś.

Imo to bardziej wygląda na to że jej stan się pogarszał ale nie zagłębiała się w niego bo poszła w tryb "po prostu zignoruj" w pracy, a kiedy (uważam że słusznie) zaproponowales jej odpoczynek, nie mogła się na niej wyładować.

Psychoterapia powinna jej pomóc poukładać myśli a nie kazać jej myśleć w jakiś sposób. Natomiast jeśli czynniki w jej wypadku są zdrowotne, np długie narażenie na stres, krótki sen itd. to psychoterapia nic nie da i potrzebne będą leki i dieta.

Jeśli chcesz ją przekonać do wizyty ze specjalistą to myślę że możesz iść w 2 strony: - metoda małych kroków które po zrobieniu doprowadzą do wizyty, (nawet spacer żeby zobaczyła gabinet tylko). - sam spotkać się z lekarzem i porozmawiać z nim o sytuacji. Powinni być świadomi jak pomóc, bo nie z takimi przypadkami mieli do czynienia.

@hejtoanonim zajmij sie sobą i dziećmi w pierwszej kolejności. Nie możesz (a raczej, nie powinieneś) zmuszać kogoś do zmiany, czy pracy nad sobą.

Zacznij od tego, aby samemu pójść chociaż na jedna sesje terapii do specjalisty. Potrzebujesz zadbać o swoją stabilność, aby móc ją zapewnić swoim dzieciom, jeśli ich matka postanowi faktycznie Was zostawić. Nie piszesz w jakim są wieku, ale musisz byc przygotowany aby im to wytłumaczyć co się dzieje, bez budowania narracji że ktoś w rodzinie zawinił.

Zdrowie psychiczne to skomplikowana sprawa i każdy potrzebuje czegoś innego.

@hejtoanonim 

po powrocie ma natychmiastowy zjazd samopoczucia.

Ja tak mam jak wrócę ze wsi.

Kobieta która lubi sama chodzić po górach? ciekawe, rzadki przypadek.

Depresja to choroba i może wpływać na zachowanie człowieka. Tak samo jak nie oceniamy człowieka przez objawy grypy czy innej choroby, tak samo nie powinno się utożsamiać człowieka z tym, jak zachowuje się w trakcie depresji.

To nie znaczy, że każde zachowanie jest usprawiedliwione, ale depresja potrafi mocno zmieniać sposób myślenia, odczuwania i reagowania.

PS. Leki antydepresyjne? To nie jest żaden wstyd brać jeśli jest taka potrzeba. Nie jest to też coś nietypowego. W niektórych krajach nawet co piąta dorosła osoba bierze takie leki.

@hejtoanonim trzymaj się. Będzie lepiej

Abstrahując od tematu proszę nie używaj feministycznej nowomowy i nie nazywaj zdrady romansem, bo nic w tym romantycznego nie ma.

@hejtoanonim całe życie się zmagałem z depresją. Dopiero żona (jeszcze zanim była żoną) mnie wysłała do psychiatry.

Polecam leki psychiatryczne. Lepsze niż alkohol bo i tańsze i lepiej działają na poprawę humoru i kaca nie ma.

A w Twojej sytuacji myślę ze warto być uczciwym z samym sobą i z nią. Siłą jej nie wyleczysz, jak jej będzie lepiej samej to niech się pakuje i spierdala, tylko niech pamieta żeby potem nie wracać z płaczem.

Ale może warto najpierw pogadać ze specjalistą czy faktycznie się tak czuje czy to emocje wyzwalane przez np problemy w gospodarce hormonalnej.

Z tego co napisałeś można wywnioskować, że depresja nie jest praprzyczyną problemów żony. Osoby w depresji raczej nie zachowują się w ten sposób, nie obwiniają najbliższych, nie planują zostawienia dzieci. Pomyślał bym o niedojrzałości emocjonalnej, o narcystycznych zaburzeniach osobowości na przykład, dla których depresja może być wtórna.

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl .

@hejtoanonim jedyne co możesz zrobić to dalej być i wspierać. Rozumiem że ciężko jest słuchać o sobie takich rzeczy ale jak widzę że jesteś nadal to pewnie masz wyrozumiałość na to jak depresja wpłynęła na człowieka i tego tłumaczyć nie muszę. Nie ma gwarancji że będziecie po tym wszystkim razem i chociaż to trudne - niech to nie będzie dla Ciebie motywacja. Najważniejsze żeby była zdrowa, trzymam kciuki.

@hejtoanonim nie, nie będzie lepiej jak tu niektórzy piszą, jest na równi pochyłej w dół, a to że bedzie lepiej to tylko nadzieja zdrowego umysłu. Twoja żona jest chora, ma zaburzoną produkcję serotoniny, wszystko widzi w czarnych barwach, nic ją nie cieszy, uważa siebie za źródło wszelkich problemów. Odcięcie jej od kasy, rozwód czy coś takiego to nie jest rozwiązanie problemów. Rozwiązanie wkrótce jej w głowie sie pojawi, bedzie to samobójstwo, już pewnie to analizuje jakby to wyszło, co by się stało - standard przy braku serotoniny. W momencie jak usłyszysz że nie jest potrzebna i lepiej Ci bedzie bez niej to jedyną opcją jest call na 112, karetka i szpital, na terapie czy asertin już jest za późno. Obejrzyj, sporo się rozjaśni: https://m.youtube.com/watch?v=5w9HaozgC1g Takie zachowanie jest na swój sposób wołaniem o pomoc. Miesiąc temu jechałem wziąć kumpla za łeb do psychiatry, zachowywał sie identycznie. Spóźniłem się 15min - odcinałem i reanimowalem, nie udało się. Nieleczony rak zabija, depresja też.

@hejtoanonim wiem o co chodzi. Jedyne co możesz zrobić to wiercić jej dziurę w brzuchu. Będziesz się czuć jakbyś mówił do ściany. Będzie się na ciebie wkurzać i będzie ci bardzo ciężko. Ale 1% informacji które dajesz trafiają do głowy i w końcu musi coś zrobić

Oceń ze swojej perspektywy, które z przedstawionych proponowanych działań będą najlepsze z Waszej perspektywy i zrób ,,coś".

Graj kartą ,,dzieci", zaangażuj jej rodzinę.

Twój wpis, to już wołanie o pomoc z Twojej strony, czyli sytuacja jest już bardzo poważna i zaraz skończy się status qou.

@hejtoanonim nie wiem dokładnie co tam się dzieje ale ten wpis wygląda jak preludium do tragedii. I nie będę dawał rad bo nie wiem co poradzić. Ja miałem depresję ale moim celem było wyjście z depresji i staniecie na nogi i miałem wrażenie że wszystko jest przeciwko mnie xD a tutaj sytuacja jest inna. Praca to nie jest życiową tragedia, to jest coś co zawsze można zmienić i nie można tego traktować jako proliorytet. Już samo myślenie o tym że praca może być wyjściem z problemu świadczy o tym że jest coś nie tak. Do tego wyraźnie kobieta Cię odrąca, a czy jest to wynik depresji? Bo z tego co mówisz to z jej depresją walczysz teraz ty. A co zrobisz jeśli się okaże że odejście od Ciebie to była mimo wszystko świadoma decyzja, ty jej pomożesz a ona i tak odejdzie? A może jest tak że faktycznie to wina depresji i ona teraz jest faktycznie w strasznym stanie psychicznym i potrzebuje pomocy? Nie wiem, nie potrafię pomóc, nie wiem co bym zrobił na twoim miejscu. Wiem że ja wygrzebałem się ze swojego dołu, ale sytuacja była inna... Ja nigdy nikogo nie obwiniałem za przyczynę swoich problemów...

Miałem podobną sytuację z konkubiną z którą byłem 7 lat. Z dnia na dzień znaczne pogorszenie humoru, depresja, tajemnice, nagle bez powodu miała dużo nienawiści do mnie, zaczęła robić awantury z niczego, potem kilka dni dobrze i tak w kółko. Okazało się że mnie zdradza, w oczy kłamała mi że to nie prawda, jej przyjaciółki mi się wygadały

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl .